संजीवनी.......

आज तसा तिला उशीरच झाला होता ऑफिस मधून निघायला... आणि त्यात बस मिळत नव्हती...ट्राफिक मध्ये taxi पण थांबत नव्हती... अर्ध्या तासापासून ती बस ची वाट पाहत होती... आता तिला आई चा फोन आला.... "कुठे आहेस? निघालीस कि नाही अजून ऑफिस मधून??... प्रिशा, इतका उशीर नको ग करत जाउस...काळजी वाटते मला....",,,,,, हो ग आई.... पण काय करू सध्या कामच इतकं आहे कि मी नाही टाळू शकत.... असं म्हणून तिने फोन बंद केला.. तेव्हा तिला जाणवला कि कोणीतरी तिच्याकडे पाहत आहे... तिने त्या दिशेला पहिला तर वरद bike वर बसून तिच्याकडे पाहत होता... त्याला पाहून ती हसली आणि त्याच्या जवळ गेली... अगं तू कधीची निघाली आहेस ऑफिस मधून???? अजून इथेच??? त्याच्या ह्या प्रश्नांना तिने रोजचंच आहे हे ह्या आविर्भावात हसून उत्तर दिलं...
           वरद आणि प्रिशा एकाच कंपनी मध्ये जॉब करायचे....गेले २-३ महिने ते एकमेकांना थोडेफार ओळखत होते.... ऑफिस मध्ये कामानिमित्त बोलणं व्हायचं त्याव्यतिरिक्त gtalk हा त्यांच्यामधला दुसरा एक दुवा होता... काम करता करता एकमेकांशी बोलणं... कधी नजरानजर झालीच तर हसणं,,, हे सुरु असायचं.... ह्या आधीही मी तुला सोडू का bike ने स्टेशन पर्यंत हे नजरेने बऱ्याचदा विचारला होता प्रिशाला...आणि तिने हि नजरेनेच नकार दिला होता.... नकाराचा कारण तिचा तिलाही उमगला नव्हतं कधी पण कदाचित तिच्या भावना त्याच्यापर्यंत पोचू नयेत हाच उद्देश असावा.... कारण वरद तिला आवडायचा... त्याच्यातले निरनिराळे गुण तिला भावून जायचे.... पण हे तिने कधी तिने त्याला जाणवू दिला नव्हतं.... बहुदा हेच कारण होता तिने त्याचं सोबत न जाण्याचं....वरदलाही प्रिशा आवडायची...तिचा मनमोकळा स्वभाव...तिचं हसणं.. समजूतदारपणा...सगळी काही....
आज वरदने न राहवून प्रिशाला विचारलंच,,,, येतेस का माझ्या सोबत? सोडू का मी तुला स्टेशन पर्यंत? आणि

आणि आज चक्क प्रिशाहि हो म्हणाली...
 

          
क्रमशः